fesstiwal słowa w piosence
--

Julia Hartwig Oficerem Legii Honorowej

Wydarzenia [31.03.16]

Julia Hartwig, jedna z najbardziej uznanych współczesnych polskich poetek, pisarka, eseistka i tłumaczka, została odznaczona przez Francuzów orderem oficera Legii Honorowej. Insygnia orderu wręczył jej ambasador Francji w Polsce Pierre Buhler.

Dział Prawo Autorskie sponsoruje ZAIKS

Najwyższe władze we Francji postanowiły uhonorować ją tym wysokim odznaczeniem, aby wyrazić uznanie dla jej imponującego dorobku, w szczególności w dziedzinie przekładu i popularyzacji w Polsce wielkich XX-wiecznych pisarzy tworzących po francusku″ - napisano w komunikacie opublikowanym w środę na stronie internetowej Ambasady Francji w Polsce.

„Julia Hartwig jest bez wątpienia jedną z najważniejszych postaci współczesnej polskiej literatury i poezji″ - podkreślili Francuzi.

Jak wyjaśniono, ceremonia odznaczenia odbyła się we wtorek, miała charakter prywatny. Ambasador Pierre Buhler został obdarowany przez poetkę jej dwoma dziełami, z odręczną dedykacją.

Hartwig urodziła się 14 sierpnia 1921 r. w Lublinie jako najmłodsze dziecko Marii (z domu Biriukow) i Ludwika Hartwigów. Rodzice poetki do 1918 r. przebywali w Rosji. Ojciec od 1909 r. prowadził w Moskwie zakład fotograficzny. Tam urodziło się rodzeństwo Julii Hartwig - Edward (późniejszy wybitny fotografik), Walenty (znany endokrynolog), Zofia i Helena. W 1918 r. rodzina Hartwigów przeniosła się do Polski, uciekając przed rewolucją bolszewicką i osiedliła w Lublinie.

W 1936 r. Hartwig zadebiutowała w lubelskim piśmie literackim „W słońce″ wierszem bez tytułu. Miała niespełna 15 lat. W kolejnych numerach czasopisma ukazały się utwory: Wiersz muzyczny (1937), Samotni ludzie (1938) i Pieśń o zaginionych (1939).

Podczas okupacji przeniosła się do Warszawy. Brała udział w konspiracji, była łączniczką Armii Krajowej, działała w kulturalnym podziemiu. W tym czasie podjęła także studia na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. Jej profesorami byli m.in. Julian Krzyżanowski i Władysław Tatarkiewicz. Tam poznała poetów Tadeusza Gajcego i Zdzisława Stroińskiego.

Po wojnie kontynuowała studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, a następnie na Uniwersytecie Warszawskim (1946). W tym czasie publikowała swoje wiersze m.in. w „Wyborze wierszy poetów lubelskich″ oraz na łamach „Twórczości″ i „Kuźnicy″.

Od 1947 do 1950 r. przebywała we Francji na stypendium rządu francuskiego (studiowała literaturę francuską). Pracowała w ambasadzie polskiej w Paryżu. Po powrocie z Francji zamieszkała w Warszawie.

Związana była wtedy z reporterem, publicystą Ksawerym Pruszyńskim, który w 1950 r. zginął w wypadku samochodowym koło Duesseldorfu. „Związek z nim ułożył się dla mnie w historię tragiczną, choć spotkania z taką osobą trudno nie uznać za szczęście″ - mówiła po latach Hartwig.

Przez kilka miesięcy poetka była żoną krytyka filmowego Zygmunta Kałużyńskiego. W 1954 r. poślubiła poetę i prozaika Artura Międzyrzeckiego.

Publikowała wiersze, przekłady z literatury francuskiej i recenzje na łamach „Nowej Kultury″, „Świata″, „Poezji″. W 1970 r. wraz z mężem wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Wykładała na uniwersytetach w USA i Kanadzie.

W 1974 r. po powrocie do kraju pracowała, publikując zbiory poezji własnej i tłumaczonej z innych języków, a także eseje i tomy prozy. Wspólnie z Międzyrzeckim wydali Antologię poezji amerykańskiej, kilka książek dla dzieci, tom tłumaczeń wierszy i prozy Guillaume'a Apollinaire'a, a także Listy Arthura Rimbaud.

Napisała monografie Apollinaire (1961), przełożoną m.in. na język francuski, oraz Gerard de Nerval (1973). W jej wyborze i przekładach ukazała się pierwsza w Polsce antologia poetek amerykańskich Dzikie brzoskwinie (2003) oraz zbiór prozy Henri Michaux Seans z workiem (2004).

Tomy poetyckie Hartwig to m.in. Pożegnania (1956), Czuwanie (1978), Czułość (1992), Zawsze od nowa (1999), Nie ma odpowiedzi (2001), Błyski (2002), Bez pożegnania (2004), To wróci (2007), Jasne niejasne (2009).

Julia Hartwig jest też autorką tomu poematów prozą: Mówiąc nie tylko do siebie (2003), a także Dziennika amerykańskiego z pobytu w Stanach i dziennika podróży Zawsze powroty, w którym poetka zebrała zapiski z podróży do Francji i USA.

Jej utwory były tłumaczone na wiele języków, m.in. na francuski, angielski, niemiecki, włoski, rosyjski, grecki, węgierski, fiński.

W okresie PRL popierała demokratyczną opozycję. W styczniu 1976 r. należała do sygnatariuszy „Memoriału 101″, wyrażającego protest przeciw projektowanym zmianom w Konstytucji PRL. W latach 1986-1991 była związana z NSZZ „Solidarność″. W 1989 r. była członkiem Komitetu Obywatelskiego przy przewodniczącym NSZZ „Solidarność″ Lechu Wałęsie.

Jest laureatką m.in. francuskiej Nagrody Fondation d'Hautvilliers Prix de Traduction, amerykańskiej Thornton Wilder Prize i austriackiej Nagrody im. Georga Trakla.

GLK. źródło: http://www.instytutksiazki.pl

Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników Portalu Księgarskiego,
nie ponosimy odpowiedzialności za ich treść i zastrzegamy sobie prawo do usunięcia komentarza bez podania przyczyny.
Zasady umieszczania komentarzy w Portalu Księgarskim.
Widzisz naruszenie zasad – zgłoś to redakcji (redakcja@ksiazka.net.pl).

Dodaj komentarzy

Adding an entry to the guestbook
CAPTCHA image for SPAM prevention
 
Serwis używa plików cookie, które są niezbędne do komfortowego korzystania z portalu, m.in. utrzymania sesji logowania. Możesz w dowolnej chwili zmodyfikować ustawienia cookie w swojej przeglądarce. Aby dowiedzieć się więcej przeczytaj informacje o cookie.